Sommige campaigns beginnen met een oproep. Andere ontstaan vanzelf, uit ontmoetingen en gedeelde ervaringen. Phandelver & Below: The Shattered Obelisk begon niet met een plan, maar met een groep mensen die elkaar langzaam beter leerden kennen.

De aanleiding lag bij een ontmoeting van de vrouw van de Dungeon Master tijdens een D&D-event. Daar speelde zij met een aantal mensen een one-shot. Die sessie bleek zo leuk dat ze later nog eens bij elkaar kwamen om het avontuur af te maken. Vanuit dat moment ontstond het idee om samen een volledige campaign te starten. Hoewel de meeste deelnemers elkaar al vaag kenden, was bijna niemand ervaren met Dungeons & Dragons. Slechts één speler had eerder gespeeld.

Voor de DM voelde deze tweede groep anders vanaf het begin. Waar eerdere campaigns draaiden om ontdekken en leren, groeide deze groep uit tot iets dat verder ging dan alleen spelen. In de loop van de tijd ontstonden echte vriendschappen. Samen werd niet alleen gespeeld, maar ook oud en nieuw gevierd. Er kwamen schilderavonden, hulp bij een verhuizing, en andere momenten buiten de speeltafel. De campaign werd een vaste plek waar mensen elkaar ontmoetten.

Het leiden van deze groep gaf ook een ander gevoel als Dungeon Master. De eerdere ervaring zorgde voor meer rust en vertrouwen. Het was mogelijk om opnieuw te beginnen met frisse energie, zonder de onzekerheid van een eerste campaign. Het feit dat de meeste spelers nieuw waren, werkte juist prettig. Het gaf ruimte om samen te leren, zonder dat verwachtingen of regels in de weg stonden.

De sfeer van het avontuur sloot goed aan bij wat de DM zelf leuk vond. Het verhaal speelde zich af in de klassieke Forgotten Realms, met herkenbare elementen zoals kobolds, ruïnes en bekende monsters. Het voelde als een traditionele D&D-ervaring, waarin avontuur en ontdekking centraal stonden.

Zoals vaak waren het juist de kleine momenten die het meest bleven hangen. Toen de groep plotseling oog in oog stond met een owlbear, reageerde Barun instinctief door Kairon naar achteren te gooien om hem te beschermen. In een ander moment liet dezelfde Barun zijn overwinning nog eens extra blijken door op een verslagen vijand te spugen. Zulke scènes typeren de spontaniteit en humor die de campaign kleur gaven.

Wat deze campaign echter echt bijzonder maakt, is niet een specifieke scène, maar de betrokkenheid van de spelers. Eén van hen had aanvankelijk weinig met dit soort spellen, maar zet zich nu actief in om er steeds bij te kunnen zijn. Dat soort groei, zowel aan tafel als daarbuiten, is voor de DM misschien wel het meest waardevolle resultaat.

Nu de campaign bijna is afgerond, voelt zij als een stevige basis voor de toekomst. Het is een fase waarin vertrouwen, stabiliteit en plezier samenkomen. Tegelijk vormt het een duidelijke opstap naar een nieuw hoofdstuk. Het volgende avontuur staat al klaar: Storm King’s Thunder.

Deze campaign markeert daarmee een moment waarop Dungeons & Dragons meer werd dan alleen een spel. Het werd een gedeelde ervaring, een sociale band, en een vast onderdeel van het leven buiten de speeltafel.