The Price of Beauty

Het begon met een boek dat er te onschuldig uitzag om gevaarlijk te zijn. Tussen de stille rijen van Candlekeep lag The Price of Beauty, gebonden in zacht groen leer en voorzien van een kleine spiegel in de kaft. Op het eerste gezicht leek het niet meer dan een verzameling adviezen over zelfvertrouwen en innerlijke rust. Toch hing er een merkbare aura van magie omheen, alsof het boek zelf aandacht vroeg.

Toen Luïn in de spiegel keek, veranderde haar weerspiegeling langzaam. Het beeld vervaagde alsof het werd opgelost in water, en een zachte stem sprak rechtstreeks vanuit het glas: “Welkom, mijn liefste. Hoe voel je je vandaag?” De lucht om hen heen rimpelde, en de spiegel werd een vloeibare doorgang. Zonder aarzeling stapten ze erdoorheen.

Ze kwamen uit in een oud bos waar de lucht zwaar hing van vocht en de geur van warm water. Niet ver van hen lag een prachtig badhuiscomplex, gebouwd rond een dampende bron. Alles leek rust uit te stralen. Een bijna onnatuurlijke rust. Binnen werden ze vriendelijk ontvangen door Saeth, de beheerder van het badhuis, die hen een plattegrond gaf en verzekerde dat deze plaats enkel bedoeld was voor herstel en vrede.

Toch voelde de groep dat er iets niet klopte. In de omkleedruimte vonden ze geen spoor van de verdwenen dwerg Falthrax, alleen lege stilte. Pas bij de baden ontdekten ze een wezen dat de waarheid begon te onthullen. Cyrena, een watergeest gebonden aan de bron, sprak voorzichtig en angstig. Ze waarschuwde hen dat de drie zussen die het badhuis bestuurden niet waren wat ze leken, en dat zij het water niet durfde te verlaten omdat dat haar dood zou betekenen.

Later ontmoetten ze in de lounge Morganna, een van de zussen. Waar Cyrena voorzichtig en angstig was, sprak Morganna warm en overtuigend. Ze vertelde een tegengesteld verhaal, waarin Cyrena werd neergezet als een gevaarlijke geest die het badhuis probeerde over te nemen. Ze bood hulp aan — vooral aan Tibia — en sprak over een ritueel dat haar lichaam kon veranderen en haar potentieel volledig tot bloei kon laten komen.

Het aanbod was verleidelijk, en Tibia besloot met haar mee te gaan naar de toren. Daar stond een schildersezel klaar, omringd door doeken en verf, maar de sfeer voelde beklemmend. Nog voordat het ritueel kon beginnen, merkte Mia een gargoyle boven de deur op. Toen ze het wezen aanraakte, ontwaakte het plotseling en viel aan.

De strijd barstte los. Terwijl de groep vocht tegen het stenen monster, trokken de zussen zich terug naar de hogere verdiepingen van de toren, als roofdieren die wachtten tot hun prooi verzwakte. De groep vocht zich verder omhoog en vond op de eerste verdieping eindelijk Falthrax. Maar hij was niet meer de dwerg die ze zochten. Zijn lichaam droeg de sporen van een vervloekte transformatie — een prijs betaald voor een belofte die nooit echt was geweest.

Langzaam werd de waarheid duidelijk. Dit badhuis bood geen echte genezing. Het verkocht verlangens, speelde in op onzekerheden en verlangens, en eiste daarvoor een prijs die veel zwaarder woog dan schoonheid of kracht.

En boven hen, in de schaduwen van de toren, wachtten de drie zussen. De nacht was nog lang niet voorbij, en de ware prijs van perfectie moest nog worden betaald.